هدف این مطالعه بررسی چند شکلی در جمعیت بز کرکی با استفاده از هشت نشانگر ریزماهواره بود. جداسازی و تخلیص DNA از 120 نمونه خون که به صورت تصادفی از دو جنس نر و ماده گرفته شده بود با روش بهینه شده استخراج نمکی انجام گرفت. نتایج حاکی از وجود چند شکلی بالایی در تمامی هشت جایگاه مورد مطالعه بود و تعداد آللها برای جایگاههای مورد مطالعه بین 6-12 عدد به دست آمد. با بررسی تعادل هاردی- واینبرگ در این جمعیت، پنج جایگاه IL2RA, ILSTS034, OraFCB20, LSCV11 و ILSTS059 انحراف معنی داری را از تعادل هاردی- واینبرگ نشان دادند (P<0.05). دامنه هتروزیگوسیتی برای این جایگاه ها، بین 0.7607 برای جایگاه IL2RA تا 0.8766 برای جایگاه OraFCB20 متغیر بود. بر اساس شاخص شانون و معیار PIC جایگاه IL2RA کمترین تنوع و جایگاه OraFCB20 دارای بیشترین تنوع در بین جایگاههای مورد مطالعه بود. میانگین هتروزیگوسیتی برای این جمعیت 0.80 برآورد گردید. نتایج نشان می دهد که جمعیت بز کرکی رائینی از تنوع ژنتیکی نسبتا بالایی برای جایگاههای بررسی شده برخوردار است.

به منظور بررسی تنوع ژنتیکی 22 جمعیت گندم اینکورن که شامل 13 جمعیت Triticum boeoticum، 4 جمعیت T. monococcum و 5 جمعیت T. urartu بود، از 24 جفت آغازگر ریزماهواره ژنوم AA گندم نان استفاده شد که در نهایت 20 نشانگر چندشکلی مناسب از خود نشان دادند. در مجموع 86 آلل برای تمامی مکان های ژنی مشاهده گردید. میزان چندشکلی در مکان های ژنی، دامن های بین 9-2 آلل و میانگین 4.1 آلل برای هر مکان ژنی بود. محتوای اطلاعات چندشکلی از 0.09 برای نشانگر Xgwm 99-1A تا 0.86 برای نشانگر Xgwm 165-4A متفاوت بود. دندروگرام تجزیه خوشه ای به دست آمده با استفاده از ماتریس نبود تشابه دایس و الگوریتم نزدیکترین همسایه، جمعیت ها را در 3 گروه قرار داد که گندم های T. monococcum تهیه شده از Triticarte P/L استرالیا و دو جمعیت T. urartu در یک گروه قرار گرفتند اما جمعیت های T. boeoticum و T. urartu به خوبی از یکدیگر تفکیک نشدند. همچنین در این جمعیت ها هیچ گونه تفکیکی از نظر جغرافیایی و مولکولی مشاهده نشد که نشان دهنده شباهت ژنتیکی بین جمعیت های مربوط به دو گونه می باشد. اما جمعیت های جمع آوری شده از شمال غرب ایران تنوع بیشتری نسبت به جمعیت های جمع آوری شده از غرب کشور نشان دادند. نتایج نشان داد که تنوع ژنتیکی در غرب و شمال غرب کشور بالا بود و میتوان از این تنوع برای پیدا کردن ژن های مقاومت به تنش های زیستی و غیرزیستی استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مطالعه تنوع ژنتیکی و روابط خویشاوندی 70 لاین و رقم مورد استفاده در برنامه های اصلاح مقاومت به زنگ گندم در کشور با استفاده از 40 نشانگر ریزماهواره بررسی شد. در مجموع 390 الل چند شکل با میانگین 26/9 الل به ازای هر جایگاه ریزماهواره در ژنوتیپ ها تکثیر شد. نشانگر Xbarc87 و جایگاه دوم نشانگر Xbarc165 با 3 الل کمترین تعداد و نشانگر  Xgwm46 با 18 الل بیشترین تعداد الل را دارا بودند. میزان اطلاعات چندشکلی برای نشانگرهای مورد بررسی از 36/0 تا 90/0 با میانگین 019/0±73/0 متغیر بود. گروه بندی ژنوتیپ ها با استفاده از الگوریتم eighbor Joining  بر اساس ضریب فاصله راجر بیشترین مطابقت را با اطلاعات شجره ای در دسترس ژنوتیپ ها داشت. تجزیه واریانس مولکولی برای تعیین تعداد مطلوب گروه نشان داد که بیشترین تمایز بین گروه ها در نقطه برش دندروگرام با شش گروه ایجاد می شود. با شش گروه، واریانس بین گروه ها حدود 57% واریانس مولکولی بین ژنوتیپ ها را تبیین کرد. در این گروه بندی، اغلب ژنوتیپ ها با شجره مشترک با هم گروه بندی شدند. بر اساس تجزیه واریانس مولکولی، بیشترین ناهمگنی مربوط به گروه سوم با تبیین 6/16% واریانس کل و بیشترین همگنی مربوط به گروه دوم با حدود 00/1% واریانس کل مولکولی بود. برای گروه های شش گانه 123 الل اختصاصی شناسایی شد که بیشترین آن به گروه سوم و کمترین آن به گروه دوم تعلق داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این تحقیق با استفاده از شش نشانگر ریزماهواره (HMS07، HMS03، HMS02، HMS06، ASB02، ASB23) تنوع ژنتیکی درون جمعیت 52 نمونه اسب کرد اصیل که از استان های کردستان، کرمانشاه، ایلام، آذربایجان غربی، اصفهان، کرمان و همدان به طور تصادفی نمونه گیری شده اند، بررسی شد. از نمونه خون های گرفته شده DNA به روش نمکی بهینه یافته استخراج شد. واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) برای افزونش قطعه های شش جایگاه ریزماهواره با استفاده از جفت آغازگرهای اختصاصی به صورت استاندارد انجام شد. آنگاه محصولات PCR شش جایگاه روی ژل اکریل آمید 8 درصد، الکتروفورز و رنگ آمیزی شد. جایگاه ها در جمعیت مورد بررسی، چندشکلی بالایی را نشان دادند. شمار آلل های مشاهده شده و آلل های موثر و میزان ناخالصی (هتروزیگوسیتی) مورد انتظار و مشاهده شده و شاخص شانون برای همه جایگاه ها محاسبه شد. نتایج این تحقیق نشان داد، شمار آلل های شش جایگاه مورد بررسی، از 4 تا 10 آلل متغیر بودند. بیشترین آلل در جایگاه HMS07 (ده آلل) و کمترین آلل در جایگاه HMS02 (چهار آلل) مشاهده شد. با توجه به نتایج مشاهده شده، جایگاه های ریزماهواره مورد استفاده چندشکلی بالایی در جمعیت اسب کرد داشتند و می توان از چندشکلی بالای آن ها در بررسی های بعدی، به ویژه در بررسی های ژنتیک جمعیت استفاده کرد. آلل ها و دامنه های آللی جدید در اسب کرد، گویای تفاوت ساختاری جمعیتی آن ها با دیگر نژادهای اسب مورد بررسی در تحقیقات دیگر مانند اسب ترکمن و عرب است.